porcupine colors

porcupine colors

ΑρχικήJournal › 4 χρόνια με τη Ρωξάννη

4 χρόνια με τη Ρωξάννη

Τη διάλεξα ανάμεσα στα άλλα 4 αδέλφια της. Μου έκλεινε το μάτι από τη φωτογραφία. Μου την χάρισε ένα ζευγάρι από την Αθήνα, αφού μιλήσαμε μέχρι τότε αρκετές φορές στο τηλέφωνο και τα παιδιά βεβαιώθηκαν ότι θα της φερόμουν καλά. Οι άνθρωποι ήρθαν μέχρι τα Τέμπη για χάρη μου/της. Ε θα ήταν προκλητικό να τους ζητήσω να φτάσουν στη Θεσσαλονίκη. Η κοπέλα έκλαιγε όταν την αποχωριζόταν. Με το που την έφερα σπίτι κρύφτηκε μέσα (όχι πίσω, μέσα) στο ψυγείο, δίπλα στο μοτέρ. Είχα πάθει σοκ μέχρι να τη βρω. Την έβγαλα από εκεί και ασφάλισα το χώρο. Δε θα ξεχάσω ποτέ το άγχος ότι έχασα τη γάτα μου, ενώ μόλις την είχα πάρει. Τον πρώτο χρόνο ήμασταν κολλητοί. Το δεύτερο την αδίκησα. Έλειπα πάρα πολλές ώρες από το σπίτι. Η Ρωξάννη αγρίεψε και έγινε απότομη κι επιθετική ανά στιγμές. Τα 2 τελευταία χρόνια πάω να ισοφαρίσω το λάθος. Σε καλύτερους χώρους, σε μεγαλύτερο μπαλκόνι και πολλές ώρες μέσα στο σπίτι. Στο γραφείο να μην αποχωρίζεται την καρέκλα μου, αν και τώρα τελευταία προτιμά να κάθεται πάνω στο MacBook και να σχεδιάζει websites. Ένα καλοκαίρι που την κράτησαν οι δικοί μου όσο ήμασταν διακοπές, μετά από μια άγρια μάχη με τη Λάικα, το doberman του άλλου σπιτιού στην Αθήνα, η Ρωξάννη εξαφανίστηκε. Ήμουν σίγουρος ότι θα την πατούσε κάποιο αυτοκίνητο με την πρώτη ευκαιρία. Τελικά κρύφτηκε ανάμεσα σε κάτι τσιμεντόλιθους, έβγαινε για να φάει και ξαναχανόταν. Με το που επέστρεψα και τη φώναξα, ήρθε κι έπεσε πάνω μου με όση δύναμη είχε.
Με την Αθηνά δεν τα πήγαινε και τόσο καλά. Είναι βλέπεις το αντίπαλο δέος. Ζήλεια. Όμως όταν έλειπε σε ένα ταξίδι, την περίμενε να εμφανιστεί και μόλις μπήκε στο σπίτι τρελλάθηκε από τη χαρά της. Όσο περνάει ο καιρός νομίζω ότι τα βρίσκουν όλο και περισσότερο. Σε σημείο που σκέπτομαι μήπως τελικά με έχει σε 2η μοίρα. Κάθε μέρα που περνάει δε μετανιώνω που πήρα τη Ρωξάννη. Όχι ότι μου ανήκει. Σε κανένα δεν ανήκει, όπως όλα τα ζώα άλλωστε. Όμως εξαρτάται από μένα κι εγώ θέλω να είμαι αντάξιος της εμπιστοσύνης της. Τα ζώα δε σου χαρίζουν την εμπιστοσύνη τους. Πρέπει να την κερδίσεις. Όταν το κάνεις, η χαρά που παίρνεις δεν περιγράφεται. Είναι κάτι σαν μικρό κατόρθωμα. Το ζωό κάθε μέρα με τη στάση του, την αξιοπρέπειά του στη ζωή και στο θάνατο, στη χαρά και στη λύπη είναι μια ευκαιρία να μάθεις κάτι και για τη δική σου ζωή. Αν μπορείς να δεις και ν' ακούσεις. Δεν ξέρω και πολλούς ανθρώπους να γνωρίζουν αυτή τη λέξη: αξιοπρέπεια. Όπως και ευθύτητα, αφωσίωση, αγάπη. Το έγραφα και παλιότερα: Ξέρω καλά ότι αυτή η γάτα είναι ένα αγνό, ένα άφθαρτο και ειλικρινές κομμάτι της ζωής μου. Και εύχομαι να είχα περισσότερα κομμάτια σαν κι αυτό.

Γιατί αυτό το post έχει διαφορετικό design από το υπόλοιπο website; Αν διαβάζεις από τον Feed reader σου, μπες και δες το design του.

To Journal

Επιστροφή στην κεντρική του Journal.

Ενα απο τα Projects μας

Οπτικά Λιόλιος

Οπτικά Λιόλιος

User Experience Design, User Interface Design & Front-End Development για το e-shop Οπτικά Λιόλιος

Σχεδιάζουμε κι αναπτύσσουμε καλύτερα websites & apps.

Αυτά που κάνει κάθε αλήτης Εφαρμογές για iPhone